NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Musimy iść na policję. Pomogą nam.
Proszę cię, Frida. Nie mów nic glinom.
To sprawka niebezpiecznych ludzi. Tylko tyle mogę ci powiedzieć.
Proszę cię tylko, byś pomogła mi znaleźć syna.
Proszę. On ma tylko mnie.
- Muszę mu pomóc. - Okej.
- Beze mnie... - Pomogę ci.
Znajdziemy go.
Dziękuję.
Znajdziemy go.
Proszę wejść.
- Usiądź, José Luis. - Dziękuję.
- Jak się pani ma? - Dobrze, dziękuję.
Mam dużo pracy.
Każdy ma swój własny wyrok.
Chyba masz rację.
Trzeba sobie z nim radzić.
Zaprosiłam cię, bo...
chcę cię prosić o przysługę.
Kogo mam zabić?
Gdybyś tylko wiedział... ale nie.
Lepiej niech umrą sami.
Twój brat wciąż pracuje w wydziale śledczym policji w Reynosie?
Jasne, Ariel. A także mój kuzyn.
Mówiłem, połowa mojej rodziny to złodzieje, a połowa to gliniarze.
Proszę sobie wyobrazić święta.
Próbujemy zgadnąć, która połowa kibicuje FC América.
Potrzebuję informacji o pewnym zaginionym dziecku...
Pablo Mendoza.
Jasne, pani doktor. Przekażę bratu.
Bardzo ci dziękuję.
To dla mojej sprzątaczki. Jest z nim spokrewniona.
Jego opiekunowie zostali zamordowani.
Nikt nie wie, co się z nim stało.
- Jeśli to stało się tutaj, brat pomoże. - Tak, tutaj.
Ale proszę cię... zachowaj dyskrecję.
Nikt nie może się dowiedzieć.
To nieetyczne z mojej strony.
Jasne. Nikomu tutaj nic nie powiem.
- Dziękuję ci bardzo. - To ja dziękuję.
Pani zawsze nam pomaga.
Dzięki pani byłem na pogrzebie mamy.
Jest pani kwiatem wśród skał.
Dziękuję.
Nie tak. Teraz.
Dalej, Bocinas.
Dawaj, synu.
Przyciśnij trochę.
- Telefon. - Kto dzwoni?
- Kto? - Jakaś szmata.
Zaraz wrócę.
Ej, nie zostawiaj nas.
- Który telefon? - Dwójka.
Halo?
Bocinas? To ja, Linda.
Kurwa.
- Co tam? - Byłeś dla mnie bardzo miły, więc...
dzięki.
I...
Potrzebuję twojej pomocy.
Blondyna, nie możesz tak po prostu dzwonić.
Nie gadaj. Nie gadaj.
Mój tata...
nie żyje.
I...
Mam pytanie.
Wiesz, czemu mnie porwali?
Zapomnij o tym.
Słuchaj, ja...
Twój tata ukradł pieniądze Tavaresowi.
Rozumiesz?
Twój tata to drań.
Bardzo zły.
Nie grzeb w tym.
To niebezpieczne.
Niebezpieczne.
Prezencik.
Gada z tą gringą, która tu była?
Chyba ją poderwał.
Naprawdę?
Głupi fiut.
To była chujowa sprawa,
ale miło cię poznać.
Muszę kończyć.
Pa.
Halo?
Cholera.
- Co tam? - Nic.
- Kto dzwonił? - Nikt.
Dokąd idziesz?
Kto dzwonił, stary?
Ta cholerna gringa, stary?
Chciała sprawdzić, co u mnie.
Martwiła się o ciebie? Słyszałeś to?
Zadzwoniła, bo się martwiła. Sprawdzała, co u Bocinasa.
Przeleciałeś ją?
Daj spokój. To pierwszy raz.
- Pierwszy raz zaliczyłeś? - Pierwszy raz dzwoniła.
Chodź tu, dupku. No chodź.
Słuchaj uważnie.
Jeśli nie chcesz, by szef wiedział, że posuwasz naszą gringę,
musisz dać kumplowi Silvestre prezencik.
Jasne. Przyniosę później.
- Nic nie mów. - Na razie.
Wiesz, czemu nie powiem?
Bo też miałem obsesję na punkcie jednej suki.
Ale nie bądź głupi.
Musisz zrozumieć, że praca to praca.
Nie daj się zwariować.
Dobra.
Zwal sobie. Tak jest bezpieczniej, nie?
Głupi gówniarz.
Ej, zaczekaj.
- Zaczekaj, stary. A co ze mną? - Co?
Jak to? Mi też coś daj.
Masz. Ale bądź cicho.
A co z Silvestre?
Też mu dam.
- Podcierałeś sobie tym dupę? - Nie chcesz?
Co tam? Co robicie z tą kasą?
- Co knujecie? - Bocinas miał dług.
A gdzie działka dla Santito?
- Daj spokój. - To drobne.
- Dla mnie tylko zielone. - Wal się.
- Gdzie kasa? - Co jest, chłopaki?
Chuje z La Unión kradną rzeczy z szopy.
- Przysięgam. Oni... - Niemożliwe.
Czekaj. Widziałeś ich?
- Idziemy ich skopać. - Nie.
- Przynieście kilofy. Szybko. - Nie.
- Co jest, kurwa? - Trzeba powiedzieć ojcu chrzestnemu.
Jest zajęty. Santito rządzi. Otwierajcie.
- Nie. Co on powie? - Nie bądź dupkiem.
Cipa z ciebie. Boisz się ich, co?
- Boisz się? - Mogą ssać mi fiuta.
- Otwieraj. - Twój chrzestny byłby wściekły.
Co jest, kurwa? Otwieraj!
Co powie ojciec chrzestny, jeśli nic nie zrobimy?
Otwieraj jebane drzwi.
- Chodź, Muerto. - Otwieraj, cipo.
- Dobra, walić ich. - Otwieraj.
- Dajesz, cipo. - Daj mi to.
- Dawaj. - Jebać to.
Przebiłeś samego siebie.
- Widzisz, jak się cieszą? - Daj im wszystko.
Zawsze wierzyłem, że człowiek upada,
gdy popełnia błąd i niczego się na nim nie uczy.
Pomyśl o tym, Rox.
Są też ludzie, którzy...
którzy wiedzą, że kryzys rodzi możliwości i starają się to wykorzystać.
Marcial. Zatrzymaj Tavaresów. Nie mogą dojść do dziedzińca.
Skurwysyny.
Macie przesrane, dupki.
Otwieraj, fiucie.
Otwieraj.
Nie możecie przejść. Cofnijcie się.
Jebany dupek.
- Wracajcie do swojego skrzydła. - Otwieraj, pipo.
Co jest, kurwa?
Okej, czekajcie. A jeśli nie wrócimy?
Tak wam wpierdolę, że nikt was nie pozna.
- Serio? - Zawołamy Dante, dupku.
Zawołaj też swoją siostrę.
Idźcie po mojego chrzestnego. Szybko.
Możecie ssać mi fiuta, dranie.
Ssijcie mi fiuta, dupki.
Znakomicie.
Zdrowie.
Ej.
Co tu się, kurwa, dzieje?
- Nikt stąd nie wychodzi. - Tak? A czemu?
Rozkazy z góry.
Ja pierdolę.
Co robimy?
Daj mi chwilę.
Jak tylko otworzysz...
Wal się, chuju.
Co jest?
Po co te obraźliwe gesty?
To ja powinienem być wściekły.
Od lat nikt mnie tak nie potraktował.
Ciężkie czasy.
Starzejesz się, drogi Mariano.
Skończ z atakami szału.
Chyba że mam cię przenieść?
- Nie zapominaj, że mogę to zrobić. - Nie zastraszysz mnie.
Jeśli chcesz pogadać,
pogadajmy na osobności.
Okej. Dam ci znać. Mam twój numer.
Jebany Peniche.
Otwieraj drzwi.
Cześć, piękny.
Przyniosłem je dla ciebie.
Wybierz jeden.
Obejrzyj.
Chcę ten.
Dla kogo to?
Dla panny Fridy?
Lepiej weź ten.
Jak miło.
Gratulacje, Marcial.
Ostatnio mieliśmy tyle komplikacji,
ale dziś się spisałeś. Oby tak dalej.
Dziękuję panu.
Gdyby to zależało ode mnie, użyłbym innych środków.
Nie. To nie ten moment.
Zamieszki z zeszłego tygodnia, śledztwo... Już nic mnie nie zdziwi.
Z całym szacunkiem, mogę powiedzieć, co myślę?
„Nie zgadzam się z twoimi poglądami, ale będę bronił twego prawa do ich głoszenia”.
- Wolter. - Zatem powiem, co myślę.
Mów śmiało.
Wszystko się rozsypało z dwóch powodów.
Po pierwsze: Tavares. Rozpieściliśmy go.
Po drugie: nowy, Dante Pardo.
Od początku wiedziałem, że będzie wrzodem na dupie.
Teraz jest bardzo ważny, bo przejął posadę Foki.
Ja bym panu radził
pozbyć się najsłabszego.
Dobra uwaga. Wiesz co?
Idź po Tavaresa.
Czas zbić parę jajek na omlet.
Z przyjemnością.
Pan wybaczy.
Co tutaj widzisz?
Jak to co widzę?
To, na co patrzą oczy, głupku.
Po co ci to całe gówno?
Ci idioci zabierają wszystko.
Jedzenie, narkotyki...
Musimy to przetrwać.
Byłem w kiciu wiele razy.
Za dziesięć pesos dostawałem łóżko i materac.
Ale oni niczego nie zostawiają.
Winni są ci na górze.
I nie mówię o Bogu.
A gdybym ci powiedział, że ma już dość przywilejów?
Jeśli ich zorganizujesz i pokażesz, że jesteś poważny,
przejmiesz dziedziniec.
Ale musisz nimi pokierować.
Niby czemu pozwoliłem ci rozdawać te rzeczy?
Dzięki, ziom.
Ożyj trochę.
Nie wiem, czemu tolerują to, co masz a raporcie.
W sumie, to miałoby sens, jeśli naczelnik dostawałby swoją działkę.
Nie mamy dowodów, ale...
wiesz, gdzie jesteśmy.
Myślisz, że może być gorzej?
Cześć. Dzień dobry.
- Hej. - Dzień dobry.
Jakieś nowiny? Nowe ciała, morderstwa lub zniknięcia?
- Nie. - Nic poważnego.
I tak mamy dość materiału na raport.
- Zostawię was. - Na razie.
Nie zniosę już dłużej tych upokorzeń.
Zrobiłeś przeszukanie.
Skonfiskowałeś mi towar.
Zabierasz mi swobodę poruszania się.
O co chodzi, dupku?
Czego chcesz, fiucie?
Mam siedzieć bezczynnie?
Nie. Ktoś musi przestrzegać zasad.
Myślisz, że ile ja mam lat?
Masz coś do mnie, ale nie masz jaj, by to powiedzieć.
Chcesz wiedzieć, co do ciebie mam?
Okej.
Ranni ludzie, walki, zniknięcia, niewyjaśnione zgony.
Wszystko przez tę bandę, która wymknęła ci się spod kontroli.
Jak na nią mówisz? Ekipa.
Ale zbijanie hajsu było w porządku, co?
Przysięgam na życie matki...
jeśli zadrzesz z moją organizacją, zabiję cię, draniu.
Zamiast się wkurzać, powinieneś mnie wspierać.
Codziennie się narażam, by po tobie sprzątać.
Nie marudź, łajzo.
Chcesz, bym twoją robotę też robił za ciebie?
Nie zadzieraj ze mną.
Obym nie uznał cię za wroga,
bo inaczej poznamy smak swoich pięści.
Kiedy tylko chcesz, dupku.
Ale bez strażników i sztuczek.
W porządku. Nie boję się ciebie, draniu.
- Ustal czas i miejsce, cipo. - Nazwałeś mnie cipą?
Nie nazywam cię cipą.
Nazywam cię jebaną cipą.
Świetnie, dupku.
Co ty robisz?
Wybieram czas. Dzisiaj, chuju.
Zróbmy to dziś.
- Dajesz, cipo. - Śmiało.
Zeszczasz się w gacie.
Co jest, cipo?
Pierdol się.
Mam powiadomienie.
Mamy dość dowodów, by przynajmniej zwolnić administrację.
Przemyt narkotyków, przywileje dla nielicznych więźniów,
ofiary zamieszek,
traktowanie zwłok niezgodnie z regulaminem
i zniknięcia przypisane Dantemu Pardo.
Myślałam, że to dla ciebie bez sensu.
Bez sensu jest twoje zaślepienie. O co w tym chodzi?
- Czy to ma znaczenie dla raportu? - W porządku.
Nie oceniamy twojej pracy. Tylko Penichego.
Spójrz na mnie.
Nic mnie nie łączy z Dantem Pardo.
Ani z innymi więźniami.
- Jasne? - W porządku.
Ale jest powiązany z wieloma podejrzanymi sprawami.
Jak prawie wszystko tutaj.
Tak.
Posłuchaj.
Nie chcę, byś miała problemy przez ten raport. Dobrze?
Ja cię wezwałam, Evaristo.
Ja to zaczęłam. Ktoś musiał przetrzeć szlaki.
Zrobiłam to i tyle.
Zapomniałem, jak bardzo lubię z tobą pracować.
- Dzięki. - Poważnie.
- Nawzajem. - Serio.
Jesteś... bardzo odważna.
- Cóż... - Posłuchaj.
- Tak? - Wciąż chcę przeczytać twoją pracę.
Przyniosę ją jutro.
- W porządku. - Jutro?
- Tak. - Okej.
- Mam nadzieję. Co jest? - Co ty robisz?
Evaristo...
Opanuj się. Stań dalej.
Nie rozpraszaj się.
Posłuchaj... damy raport Peniche,
a potem pogadamy.
Dosyć. Stanie wam się krzywda.
Ochrona! Chodźcie tu, do cholery!
Koniec tego.
Liczysz na pomoc dziewczynek, tak?
Zabierzcie go stąd. Już.
Sukinsyn.
- Nic panu nie jest? - Nie...
- Na szczęście nie. - Co się stało?
- Co to było? - Nic.
Mały sparing, pani doktor.
Rozgrzewka. Dobrze, że go zabrali.
Prawie bym go zabił.
Widziałem wiele w tym kraju, ale czegoś takiego jeszcze nie.
Tak. To ja.
Może to się wydawać ekstremalne, ale dlatego mnie szanują.
Traktuję ich jak równych sobie.
Ktoś chce pobić naczelnika? Proszę bardzo.
To działa.
- Chce pan wody? - Poproszę.
- Dla państwa kawa? - Dziękujemy, Roxy.
W porządku. W czym mogę pomóc?
Proszę. Nasz raport dla prokuratora generalnego.
Wspaniale.
Aż tyle stron?
Najważniejsza jest ostatnia.
Popatrzmy.
„Biuro prokuratora...”.
Chwileczkę, Frida.
Tydzień temu odbyliśmy... dziwną rozmowę. Czemu?
Bo zobaczyłaś raport o Santito i się z nim nie zgodziłaś.
Zaimponowałaś mi wtedy. Broniłaś swojego zdania.
Ale to? Te kłamstwa? Jestem zaskoczony.
Nie wiem, czemu.
Nigdy nie zgadzałam się na nieprawidłowości.
No dobrze. Żaden problem.
Otrzymałem informację.
- Podpiszę formularz. Macie go? - Tak.
To kłamstwa. Naprawdę.
To więzienie uchodzi za jedno z najlepszych w kraju.
Wiecie o tym.
Poświęciłem życie i nie tylko temu cholernemu projektowi.
Proszę.
- Wychodzimy. - Powodzenia.
Dziękuję.
Sukinsyny.
Wszystko gra? Co tam?
Pewnie. Wszystko gra.
A co? Szukasz kolejnych prezentów dla kumpli?
Nie.
- Tak ich kontroluję. - Spierdalaj.
Ludzie lubią chleb i igrzyska. Przemyśl to.
Zobaczymy, czy chrzestny to kupi.
Chleb i igrzyska.
Co to? Żenisz się?
Prawdziwy?
Nie, ale należy do mamy.
Nie ma wartości, ale nie chcę go stracić.
Jasne. Mamy są święte.
Gdzie mogę go schować?
Wiesz, że jesteś...
wśród złodziei, draniu.
Wiem, ale...
Myślałem, że ty...
Wiedziałeś, gdzie ukryć gringę.
- Prawda? - Nieprawda. Nie.
- Nie wiem. - Na pewno?
Mówiłem, że nie.
Czekaj. Wiesz co? Wiem.
Znam jedno miejsce.
- Gdzie? - To świetne miejsce, mówię ci.
- Gdzie? - No tak.
Tak, mógłbyś... mógłbyś sprawdzić...
Dupę Silvestre.
Nikt nigdy by go tam nie znalazł. Nigdy.
To na pewno.
Uwielbia stringi. Znam go i wiem. Właśnie.
Nie poczułby pierścionka.
Jebany Dentysta.
Chleb i igrzyska.
Sam jesteś chleb i igrzyska.
Dobry jesteś.
Co to za gówno?
Co?
O mój Boże.
Niewiarygodne. Boże.
Co teraz, kurwa?
Dzięki. Miłego dnia.
Alex.
Już idę. Wszystko gotowe.
- Wychodzisz? - Dzięki.
Tak, wychodzę. A pan?
„Pan”? Jaki „pan”?
Przepraszam. A ty?
Tak. Dziś był...
bardzo dziwny dzień.
Tak. Rozumiem.
Ostatnio wszystko tu się komplikuje.
Ale wciąż mamy dzień.
- Dziś wychodzimy wcześnie. - Na szczęście.
Tak. Masz samochód?
Podwieźć cię?
Nie trzeba. Zawsze łapię taksówkę na zewnątrz.
Dzięki, Alex. Do zobaczenia.
Nie, zaczekaj.
Nie pozwolę, by ambasadorka kultury jechała taksówką.
- Ambasadorka kultury? - Tak.
Mamy tu tylko jedną kompletną encyklopedię.
Każdy detal się liczy.
- To jak? - Dobra.
- Jedziemy? - Tak.
Cześć. Jak się macie?
Zajmij się tym, Memo. Głównie oponami. Niech lśnią.
Dalej, dupki.
Zmykać stąd. Szybko.
Słuchaj, dupku.
Co masz przeciwko Santito?
On potrzebuje terapii.
- A panna to...? - „Panna”? Wysławiaj się.
Głupi fiucie.
Chcesz wiedzieć kim jestem? Żoną Mariano Tavaresa.
Czemu nie chcesz już leczyć Santito?
Nie będę rozmawiał o pacjentach z osobami trzecimi.
Nie pierdol, głupku.
- Jesteśmy dwie. - Osoby trzecie.
- Nie bądź debilem. - Ej.
Ozdób jego samochód.
Jest obleśny. Zróbmy mu przysługę.
To jebana kupa złomu.
Co ty robisz? Przestań. Co ci odwaliło?
- Nie mów tak do niej. - Ładnie.
Wiesz, co zrobisz?
Zachowasz dla siebie to, co Santito mówił o moim mężu.
Wiesz czemu?
Bo jak nie, to tu przyjdziemy
i wysadzimy ciebie razem z całą rodziną.
Spierdalaj.
Uważaj, co mówisz, fajfusie.
Zrozumiałeś, co mówię?
Wiesz, co masz robić?
Weźmiesz go z powrotem, będziesz go uważnie słuchał
i będziesz go karmił miłymi słówkami.
- Santito to dobry chłopiec. - Tak.
Pełen życzliwości. Istny skarb. Jasne?
- Tak. - Rozumiemy się? OK.
Jeśli wpadnie w depresję, długo nie pożyjesz.
- Jasne? - Tak.
- Dotarło? - Tak, rozumiem.
- Dotarło, dupku? - Patrz, upuścił rzeczy.
Biedactwo je upuściło.
- Biedactwo. - Podnieś je.
- No już. - Już.
Lepiej się upewnię. Nie chcę niedomówień.
- Będę miły. - Dopilnujesz, by miał dobry nastrój.
- Zgadza się? - Tak.
No dobra. Oby tak było.
Na razie, pedale.
Cześć.
Jaka ślicznotka.
Tak myślisz? Dobrze wyglądam?
- Tak, pięknie. Co planujesz? - Cieszę się.
Tak. Coś planuję. Zrobiłam to, co sugerowałaś.
Trzeba patrzeć wysoko.
- Moja dziewczynka. - Tak.
- Ale tutaj uważaj... - Pani doktor.
Elvirita.
- Pójdę już. - Miłego dnia.
- Navarro. - Powodzenia.
- Przyprowadziłem Sobaco. - Witaj, José Luis.
Jest cały pani. Uważaj, dupku.
Dziękuję, Marcial. Wszystko gra.
José Luis jest w porządku.
Tak, na pewno dlatego tu trafił.
Pani to napisała?
- Cóż, to moja... praca doktorska. - Rozumiem. Wielka.
Gratulacje.
Dziękuję.
Zanim zapomnę.
Telefon brata. Mogę?
Niech pani zadzwoni koło drugiej.
Ma teraz dużo pracy z papierami, ale pani pomoże.
Świetnie.
Ma pięć minut przed obiadem.
Dziękuję José Luis.
Naprawdę.
Ej, Dentysta.
Co tam, kurwa?
Schowałeś już pierścionek?
- Silvestre cierpiał? - Odwal się.
Ej, Santito. Santi...
- Kurwa. - Widzisz to?
Widzisz to? Ja widzę. A ty?
Mamy problem, Dante.
Ja jestem miły, taki „co tam, ziomku”?
Chcę cię chronić.
Chcę ci pomóc, wesprzeć cię, a ty?
Odrzucasz mnie. Zbudowałeś jebany mur.
Wiesz co?
Żal mi cię, dupku.
Wiem, że jesteś szalony i nieszczęśliwy, ale...
- Nawet Foca był mniej żałosny. - Czekaj.
Odwróć się. Spójrz na mnie.
- Spójrz na mnie. - Wal się.
Santito.
Szanuję cię, debilu.
Bardzo.
Co ja bym bez ciebie zrobił, dupku?
- Jesteśmy kumplami. - Naprawdę?
Jesteśmy przyjaciółmi. Jesteś zajebisty.
Dentysta i Santito, tak czy nie?
Dobra.
- Tak. - Wystraszyłeś mnie.
- Nie stresuj się. - Wystraszyłeś mnie.
- Spokojnie. - Co jest, kurwa?
- Co jest? - Jestem tutaj.
- Jesteśmy tu razem. - Jasne.
- Pewnie. - Pewnie.
Pomogę ci w czym chcesz, ok?
Pogadam z chrzestnym o pierścionku. Tak.
- On ci pomoże. - Tak?
- Tak. - Doceniam to.
Załatwione. Jesteś przechuj.
Przechuj, stary.
Wystraszyłeś mnie.
Szkoda, że nie widziałeś doktorka. Tak się wystraszył.
Trini jest w tym dobra.
Trzeba ją częściej angażować.
- Czyli załatwione? - Jasne.
A co z tobą?
Załatwiłeś sprawę z Peniche?
Dasz radę? Czy mam go zmiękczyć?
To jeszcze nic oficjalnego.
Ale gadałem z Jorgito.
To dobry koleś. Siadaj.
Ale to cholerny polityk.
Czaisz? Zabierają mi kasę,
ale gdy przejrzą na oczy,
biegają w kółko jak kurczaki bez głowy.
Ale nie martw się, skarbie.
Jeśli się nie poprawi, przypomnę mu, kto tu rządzi.
Mam nadzieję.
Załatwię tę sprawę w tydzień.
Powiedziała, że to moje, a ja na to: „Jak to? Właśnie się spotkaliśmy.
Nawet nie umiem robić prania, suko”.
- Wyszła zawstydzona. - Aha.
„To twoje dziecko, nazwiemy go Junior”.
Witaj, kochanie.
Cuau jest w domu?
Nie ma go, ale ja jestem, mamuśko.
- Chodź tu. - Nie flirtuj, wiem, że tam jest.
Wejdźcie, panie.
Witajcie, panowie.
- Co tam? - A ty co się cieszysz?
Kochani, mamy prośbę. Nic trudnego.
Jak wiecie,
jeśli trzeba komuś skopać tyłki, jesteśmy do usług.
Możecie tylko drapać.
Tylko drapać?
Mamy też inne możliwości, kochanie.
Naprawdę, mamo?
- Wejdź, proszę. - Dzięki.
Uwielbiam dżentelmenów.
- Sprawa jest taka. - Czekaj. Balín.
Sprawdź, czy kto nie słucha.
Kopanie tyłków to nie jest nasza specjalność.
- Prawda, dziewczynki? - Nie.
Taka jest prawda.
Ale jeśli chodzi o pomoc komuś, można na nas liczyć.
Chcemy się zabezpieczyć przed Tavaresem.
To was zabezpieczy.
Szukamy sojuszników.
W porządku.
La Unión walczy i rządzi.
Wezwiemy was, gdy wszystko się zacznie.
To mi się podoba.
Umowa stoi, tatuśku.
Pa, przystojniaki.
Nawzajem, mamuśko.
Frida.
Nie wierzę.
Kurwa.
Wstawaj, leniwy chuju.
To nie hotel, dupku.
- Wstawaj. - Wstaję, kurwa. Co jest?
Ty śpisz, a ten zasraniec Dante rozdaje nasze rzeczy.
Nie, czekaj.
Nie. On po prostu... czekaj.
On coś planuje.
Nie wyjaśnił nam swojego planu, to wszystko.
To tylko przykrywka,
by La Unión myśleli, że są zajebiści.
Gra. Chleb i igrzyska.
Nie zlekceważymy tego ponownie.
Nie, ja wiem. Wszystko pod kontrolą, ojcze chrzestny.
- Oby tak było, dupku. - Wystarczy już.
No i co?
Nie masz teraz terapii?
Teraz cię to obchodzi? Zawsze się ze mnie śmiałeś.
Dalej, idź.
Jak nie wiesz, co gadać,
powiedz, że przyszła do mnie Azucena.
Dobra.
I że przekazała pozdrowienia...
od twojego tatuśka.
Naprawdę?
Dobra.
Nie, wystarczy już.
- Idź. - Idę. Już idę.
Proszę wejść.
Już wszedłem.
Gdzie twój kumpel?
Będziemy dalej pracować razem.
Wiesz co, ale ja już nie chcę.
Po co mielibyśmy to robić?
Myślałem o tej sprawie i...
Sądzę, że potrzebujemy czasu, by naprawić naszą relację.
Ciężko nad nią pracowaliśmy.
Zajebiście. Mówiłem ci przecież.
A ty mówisz, że nie, że potrzebuję innego terapeuty.
Udawałeś wtedy głupka. Czemu?
Miałem wątpliwości.
Jestem lekarzem i człowiekiem.
Między lekarzem i pacjentem istnieje więź.
To skomplikowane i nieistotne dla sprawy.
Jak to? To jest istotne. Jestem ciekaw.
- Santito. - Dalej, mów. Ciekawi mnie to.
Właśnie tę dynamikę należy zmienić. Nie możemy tak pracować.
W porządku. Ja wiem.
Oczywiście. Teraz rozumiem. W porządku.
Oczywiście. Przepraszam.
Proszę.
No i? Co się panu stało w twarz?
Oberwał pan? Boli?
- To tylko... - Miłość i pokój.
Na ból. Prezent od Santito.
- Widzisz? - Zatrzymaj to.
To mały siniak. Nie traćmy czasu na drobiazgi.
Porozmawiajmy o tobie. Co słychać?
Wychodzę. Do zobaczenia?
Co tam masz?
Nie rozumiem tych papierów.
Jasne, widać, że tata znał tych ludzi, ale...
Wiedziałeś coś? Widziałeś coś?
Skarbie, tata zawsze robił to, co dla ciebie najlepsze.
- Wiem, że... - A co z Lázaro?
To on ocalił mi życie. Czemu nie wrócił?
Miał zrobić wiele rzeczy, których nie zrobił.
Myślę, że nigdy nie podniósł się po śmierci żony.
A jeśli zabójcy taty chcą też zabić mnie?
Okej. Uspokój się.
Mogę to dla ciebie zbadać, ale obiecaj mi jedno.
Nie rozmawiaj o tym z nikim.
Policja w Teksasie jest równie skorumpowana, jak w Meksyku.
Musisz mi zaufać, dobrze?
- Dobrze. - Zajmę się tobą.
Oczywiście.
Dzień dobry, pani doktor.
Tak?
Muszę cię... o coś zapytać.
Napisy: Joanna Kaniewska